"Ondanks dat ik veel dagen alleen doorbreng, weet ik dat God mij ziet."
“Vroeger,” vertelt de 68-jarige Susanna uit Armenië, “vulde mijn keuken zich met heerlijke bakluchten. Bakken is nog altijd een grote hobby van me, maar ik kan het helaas niet meer.” Susanna was kostwinner en verdiende wat geld als interieurverzorgster. Hoe totaal anders is het nu…
In haar armoedige eenkamerappartement vertelt de gelovige weduwe geëmotioneerd verder. “Ik verloor op jonge leeftijd mijn man en bleef samen met mijn dochter achter. Inmiddels zijn we heel wat jaren verder en is zij getrouwd. Ze woont met haar gezin in Rusland. Qua familie heb ik dus niemand in de buurt om op terug te vallen. En dat is soms echt heel zwaar. Zeker nu ik in een vergevorderd stadium van kanker heb.” Susanna kijkt even naar buiten. Haar ogen glanzen. “Ik vertrouw op God. Alleen de Heere weet wanneer Hij mij Thuishaalt. Mijn toekomst ligt vast in Hem!”
De kerkelijke gemeenschap speelt een belangrijke rol in het leven van deze vrouw. Er zijn veel ouderen zoals Susanna die weten van armoede en eenzaamheid. “De zondagse diensten en de doordeweekse bijeenkomsten zijn voor mij meer dan alleen geestelijke oplaadmomenten. Nadien gebruiken we samen de maaltijd die verzorgd wordt door jongeren. Er zijn onderling goede gesprekken en ik ga met een gevulde tas met boodschappen naar huis. Op zo’n moment kan je als mens toch alleen maar dankbaar zijn?”
Het maaltijdproject in de Armeense hoofdstad Yerevan is voor veel ouderen onmisbaar en een verhoring van hun dagelijkse gebed. “Ik zie het als de trouwe zorg van de Heere. Ondanks dat ik veel dagen alleen doorbreng, weet ik dat God mij ziet.” Susanna wijst naar haar opengeslagen Bijbel. “In Zijn Woord vind ik kracht. Hij is een Vader voor wezen, beschermt en onderhoud de weduwen.”
Volg kom over en help op social media
Start chat