"Ik weet nog dat opa kwam en zei dat we direct moesten inpakken."
Een versierde woonkamer met slingers en ballonnen. Een jongetje dat straalt van geluk omdat hij zijn verjaardag viert met zijn familie. Het mooiste cadeau is de aanwezigheid van zijn vader die sinds enkele jaren van zijn moeder gescheiden is. Op deze dag verdwijnen gemis en verdriet even naar de achtergrond.
Maar… in de nacht die volgt, barst het oorlogsgeweld los. De feestvreugde van Savelii verandert in paniek en onzekerheid. Het is 24 februari 2022.
Al gauw wordt de situatie voor Savelii en moeder Karina onveilig. Savelii (9): “Ik weet nog dat opa kwam en zei dat we direct moesten inpakken. Precies op tijd, want een paar dagen later werden de ramen door een harde explosie uit ons huis geblazen.”
Moeder en zoon lieten alles achter en kwamen in een dorpje vlakbij Kyiv, terecht. “We wonen in een heel klein appartementje.” Savelii rilt. “Het is er vochtig en koud.” Karina knikt. “Het grootste deel van mijn inkomen gaat op aan huur. Een verwarming hebben we niet dus ik moet in de wintermaanden gebruik maken van elektrische radiatoren. Maar dit kost veel geld. Er blijft weinig tot niets over voor boodschappen, laat staan voor iets extra’s.”
Nieuwsgierig naar wat er achter de deuren van het dagopvangcentrum gebeurde, besloten Karina en haar zoon om er een kijkje te nemen. Savelii: “Ik wist niet wat ik zag. Zóveel ruimte om te spelen. De kinderen zijn allemaal heel aardig. Soms mag mama kleren of schoenen voor mij uitzoeken. Daar zijn we heel blij mee, want mama kan dat zelf niet voor mij kopen.” Ook krijgt het knulletje hulp bij zijn huiswerk.
In het dagopvangcentrum maakten zowel Savelii als Karina voor het eerst kennis met het christelijk geloof. Karina: “We hadden nog nooit een kerk aan de binnenkant gezien, laat staan de Bijbel gelezen.” Toen Savelii tijdens de Kerstperiode hoorde van de geboorte van de Heere Jezus riep hij verbaasd: “Is God een baby geworden? Een jongen net als ik?”
Zo is het dagopvangcentrum meer dan alleen een plek om te spelen en te eten. Savelii vond er vrienden en ervaart er nog altijd een luisterend oor of een arm om zijn schouder.
Ondanks de scheiding van zijn ouders, het verlies van zijn thuis en de armoedige leefomstandigheden houdt deze jonge christen vast aan zijn geloof. Want: ook in de donkerste nacht verschijnt de blinkende Morgenster. Het Licht dat eeuwige hoop biedt aan een wereld vol pijn en verdriet. Vanuit die hoop klinkt er ook deze Kerst in het dagopvangcentrum: “Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.”
Volg kom over en help op social media
