"Ik voel mij élke dag verdrietig…"
Je thuis verlaten en kort daarna je moeder verliezen. Twee heel ingrijpende gebeurtenissen in het leven van de blonde Alionka. Het kleine Oekraïense meisje woont nu samen met haar vader en oma in een eenvoudig tweekamerappartement in Kyiv. Haar lieve moeder mist ze enorm: “Ik voel me élke dag verdrietig…,” vertelt ze terwijl ze een opkomende traan wegveegt.
Dat het leven ineens een heel andere wending kan nemen, wordt zichtbaar in het leven van Alionka. “Voor de oorlog woonde ik met papa en mama in Lysychansk.” Haar ogen lichten op. “We hadden een heel gezellig huis met een tuin waar fruitbomen stonden.” Totdat een raketaanval haar veilige leefomgeving verwoestte. “Ik moest met papa en mama vluchten en we waren heel erg bang. Ik kon niks meenemen. Alles is weg.”
Tijdens hun vlucht naar Kyiv, pikte het jonge gezin Alionka’s oma op. “Ik werd toen een beetje blij, want ik hou heel veel van oma.” Met het laatste spaargeld huurden Alionka’s ouders een klein appartement in Kyiv. Ondertussen zochten ze naar hulp en werk.
Alionka’s oma bracht het meisje zo’n anderhalf jaar geleden naar een christelijk dagopvangcentrum waar de medewerkers het meisje voorbereidden op het basisonderwijs. “Ik vond het zo leuk daar. Lekker spelen met vriendjes en vriendinnetjes. Op zondag ging ik samen met oma naar de kerk.”
Terwijl het met Alionka en haar oma steeds beter ging, ging de moeder van het lieve meisje achteruit. Het plotselinge vertrek uit Lysychansk en het verlies van haar baan als apotheker lieten diepe sporen in haar leven achter. Ze zocht hulp en kwam bij een groep moeders van de kerk terecht. Langzaam maar zeker werd ze vrolijker.
Toen volgde de tweede grote klap voor Alionka. Van het een op het andere moment stierf haar moeder aan een hartstilstand. In het appartement heerste groot verdriet. Een maand lang werd het meisje niet naar het dagopvangcentrum gebracht. Daarbij was er nauwelijks geld voor eten en al helemaal niet voor de verwarming. De medewerkers van het dagopvangcentrum bezochten hen vaak met voedselpakketten. Ze zagen hoe het gezin gebukt ging onder dit verlies.
Ondertussen werd het kerst. Oma nam haar kleindochter mee naar de kerstviering van de kerk. En ze genoot! “Ik heb haar in lange tijd niet zo gelukkig gezien,” vertelt oma opgelucht. Nu gaat Alionka weer op vaste momenten naar het dagopvangcentrum waar ze hulp krijgt bij haar huiswerk, speelt met andere kinderen en heel aandachtig luistert naar de Bijbelverhalen. Vooral het verhaal van de opstanding van de Heere Jezus raakt haar diep. “Ik geloof dat mama nu met Jezus leeft.”
Zo bracht het dagopvangcentrum opnieuw hoop en licht in het leven van dit lieve meisje.
Volg kom over en help op social media
