Ze werd twee maanden te vroeg geboren. Als eerste kindje van de Oekraïense Viktor en Natalia. Haar naam? Sofia. De eerste jaren van haar leven waren zwaar. Te zwaar voor een klein meisje. Armoede, huiselijk geweld en veelal een lege maag. “Ik hielp mama bij het huishouden en verzorgde de kippen en onze twee geiten. Soms moest ik op mijn broertje en zusje passen.”
Inmiddels is Sofia 9 jaar en kan ze goed onder woorden brengen hoe ze haar jeugd tot nu toe heeft ervaren. “Papa en mama hadden vaak ruzie en papa dronk veel. Ik was dan bang voor hem. Later ging mama dat ook doen. Ons huis was klein; we sliepen met z’n allen in één kamer. In de winter was het er heel koud en we waren vaak ziek of verkouden. Door de oorlog was er meestal geen elektriciteit. Zo erg als vorig jaar hadden we het nog niet meegemaakt.”
Er glijdt een verdrietige trek over Sofia’s gezicht als ze haar verhaal vervolgt: “Toen het oorlog werd, moest papa het leger in. Ik denk vaak aan hem want ik weet niet of hij nog leeft.”
De thuissituatie van het meisje verslechterde enorm. Het werd zelfs zo erg dat moeder Natalia haar kinderen verwaarloosde. Ze leden honger en droegen kapotte kleding. Sofia: “Op school werd ik geplaagd omdat ik er niet netjes uitzag. Ik raakte al mijn vriendinnen kwijt.”
Vanuit een overheidsinstantie kreeg Sofia’s moeder één kans om haar leven te verbeteren. Deed ze dit niet dan werden de kinderen uit huis geplaatst. Gelukkig maakte Natalia de juiste keuze en begon ze onder begeleiding met afkicken. Het gezin kreeg een tijdelijke plek in het moeder-kindcentrum toegewezen waar ze alle nodige dagelijkse en psychosociale zorg ontvangen. Sofia leefde vanaf dat moment voor het eerst zonder angst…
In de eerste weken was Sofia erg teruggetrokken en stil. Daarnaast viel het de medewerkers van het centrum op dat de kinderen veel aten. Ze waren duidelijk ondervoed.
Hoe anders is het nu. In de heldere ogen van het meisje zijn regelmatig lichtpuntjes te zien. Ze heeft nieuwe vrienden gemaakt en voelt zich veilig binnen het centrum. Haar wens? “Ik hoop dat mama een eigen huis kan kopen waar we met z’n allen kunnen wonen.” Sofia denkt even na en vervolgt dan: “En ik hoop natuurlijk dat deze nare oorlog stopt.”
Volg kom over en help op social media
