"De prentenbijbel is mijn favoriete boek"
Donker haar en donkere ogen die op indringende wijze de wereld inkijken. De 11-jarige Ionut uit Moldavië is een jongen die in armoede opgroeit, maar de moed niet opgeeft. Zijn sterke karakter en de wil om een steentje bij te dragen aan het kwetsbare gezin maken hem tot een mooi mens. Maar gemakkelijk heeft hij het niet…
Ionuts ouders zijn beiden hardwerkende mensen. Hoewel er in het dorp geen vaste banen te vinden zijn, leunen ze niet achterover. “Papa en mama hebben in de zomermaanden vaak werk in de boomgaarden en tuinen. Het is dan feest als ze hun salaris hebben, want dan krijgen we thee en worstjes bij het ontbijt. In de winter hebben we het moeilijk. Er is geen werk, weinig eten en geen hout voor de kachel. Door de oorlog in Oekraïne is alles heel duur en we hebben niet veel geld. Papa gebruikt wat maiskolven, dunne takken en afval om ons huis wat te verwarmen,” vertelt hij terwijl hij de kippen voert.
Hoewel Ionut nog maar 11 jaar is, heeft hij de hardwerkende mentaliteit van zijn ouders zichtbaar overgenomen. “Ik voer iedere dag de kippen, breng mijn jongere broertje en zusje naar school, help mama in huis en papa bij het zoeken van takken voor de kachel.” Echt kind-zijn is hem vreemd.
Het is in Moldavië gebruikelijk dat kinderen al kunnen lezen en schrijven voordat ze naar school gaan. Ionut kon dit niet omdat zijn ouders andere dingen aan hun hoofd hadden. Hij begon dus op school al met een achterstand. “Maar die heb ik wel ingehaald”, glundert hij. “Want later wil ik heel graag automonteur worden!”
Zijn bezoekjes aan het dagopvangcentrum zijn feestelijke momenten voor hem. “Het eerste echte boek wat ik kon lezen was de prentenbijbel. Dat is nog steeds mijn favoriete boek.” Van de warme maaltijden geniet hij enorm. Het brandhout en de voedselpakketten die Ionut op feestdagen krijgt, worden door het gezin met open armen ontvangen. Een medewerker van het dagopvangcentrum vertelt geroerd: “Soms eet Ionut bewust niet hier, maar vraagt hij of hij een pan soep of iets lekkers mee mag nemen naar huis, zodat hij het met alle gezinsleden kan delen… Dit doet hij vooral in de wintermaanden omdat zijn ouders dan geen werk hebben en terugvallen in hun alcoholverslaving.”
De waarde van het dagopvangcentrum voor deze lieve jongen is niet in woorden uit te drukken. Niet in het minst omdat hij daar in aanraking is gekomen met het christelijk geloof.
Volg kom over en help op social media
