"Het is inmiddels alweer een jaar geleden dat Ani samen met haar andere familieleden moest vluchten uit Nagorno-Karabach."
“Op een grote kar met mensen die ik niet kende reisde ik mee naar Armenië. Ik weet nog precies hoe bang ik was…” Nagorno-Karabach bestaat sinds 1 januari 2024 niet meer, maar de voormalige inwoners van de enclave nog wel. Hoe is het nu met Ani en haar familie?
Ani’s familie bestaat uit haar ouders, twee zussen, een broer en een jonger zusje. “Oma woont ook bij ons in huis. Papa is in Rusland om daar werk te vinden.” De beste man heeft geen andere keus, want hoewel de huurwoning in slechte staat is, moet er maandelijks maar liefst 190 euro op tafel komen om er wonen. De volwassen gezinsleden ontvangen 120 euro per maand aan staatstoelage, maar daar gaan zowel de huur als de energie en dagelijkse uitgaven nog vanaf. Onderaan de streep blijft er nauwelijks geld over.
Een andere zorg van het gezin is een hematoom (bloeduitstorting, red.) die Ani sinds haar geboorte in haar gezicht heeft. “Daardoor is mijn gezicht aan een kant dikker en is mijn ene oog kleiner dan het andere oog.” Het meisje moet hiervoor opnieuw onderzoeken ondergaan en wellicht is een operatie aan haar oog en lip noodzakelijk. Hiervoor is veel geld nodig, maar waar moeten Ani’s ouders dat vandaan halen?
Vanuit onze partnerorganisatie krijgt het gezin humanitaire hulp. Ani: “We hebben gelukkig ook een wasmachine gekregen. Dat is heel fijn voor mama, want dat scheelt veel werk.” Maar het gezin is ook verlegen om beddengoed, warme kleding, een koelkast en financiële middelen om Ani’s medische zorg te bekostigen. “Wat papa en mama het liefst willen, is een eigen huis. Net als de varkensboerderij die we vroeger hadden.” Haar ogen staren in de verte. Ze denkt terug aan die fijne kindertijd toen alles nog was zoals het voor een kind hoorde te zijn…
Volg kom over en help op social media
