Svyatoslav was pas 8 jaar toen hij in februari 2022 voor het eerst ervoer wat oorlog inhoudt. De tiener woont in het oosten van Oekraïne, in het kleine mijnstadje Dobropillia, op slechts 19 kilometer afstand van de frontlinie. In de afgelopen drie jaren loeiden de sirenes dag en nacht. “Je zou denken dat je eraan went”, zegt hij zacht. “Maar dat doe je nooit! Ik ben altijd bang dat er iets ergs gebeurt.”
Deze lieve jongen is een van de tien kinderen die het gezin telt. “Ik heb vijf broers en vier zussen. Mijn ouders zorgen goed voor ons, maar de situatie waarin we leven is gevaarlijk. Als een gevechtsvliegtuig te dichtbij komt, verzamelen we ons in de gang en bidden we tot God of Hij ons wil beschermen. Als het vliegtuig weg is, proberen we weer verder te gaan met wat we deden.”
Door de oorlog kan Svyatoslav niet naar school. Iets waar hij veel last van heeft. “Toen de oorlog uitbrak, zijn veel van mijn vrienden gevlucht. Er wonen nu nog wel vrienden van mij in het dorp maar die zie ik niet zo vaak omdat we niet naar school kunnen. Ik mis het om met hen te spelen en om met de jufs en meesters te praten. In mijn vrije tijd vis ik graag. Vooral als ik beet heb!” Er verschijnt een lach op zijn gezicht. “Ik heb een keer een hele grote snoek gevangen.” Ook fietst de jongen graag op zijn BMX door het dorp.
In de kerk waar het gezin wekelijks naar toe gaat, is een wasserette geopend, ‘Pure Heart’. “Al bijna twee jaar wassen en drogen we hier de kleding voor militairen. Ze zijn daar erg blij mee,” vertelt Svyatoslav. “Mijn grootste droom is dat de oorlog stopt en dat God ons vrede en overwinning geeft.”
Volg kom over en help op social media
