"Als ik na afloop naar huis ga, voel ik me altijd rustig en getroost."
Veel ouderen in Oekraïne leven niet, ze zijn alleen maar bezig met óverleven. Het eten wat ze dagelijks hebben bestaat slechts uit brood, wat granen en een bot voor de soep. Meer niet. Ze voelen zich eenzaam, ongezien, onbelangrijk. Toch kan het anders. Daar kan de 79-jarige Alla over meepraten. “Er is een leeftijd die de maatschappij ‘onzichtbaar’ noemt. Maar de mens daarachter wil nog steeds leren, lachen en vrienden maken.”
De jonge Alla startte op haar 17e met werken. “Ik heb 40 jaar in een fabriek voor elektrische meetinstrumenten gewerkt. Eerst als leerling, later werd ik controller en ik eindigde als hoofd van de vakbond. Mijn leven heeft altijd in het teken gestaan van ‘helpen waar en zoveel je kunt’.”
Op een bepaald moment werd Alla zelf ook afhankelijk van hulp. “Ik heb als gevolg van mijn werk een handicap opgelopen. Ook overleefde ik een beroerte. Mijn dochter van 49 heeft een ernstige psychische aandoening en voortdurend zorg nodig. Soms ligt ze een half jaar op bed. Ze is dan nog te zwak om haar hand op te tillen. Ik ben altijd bezorgd om haar. Omdat naast mijn man ook vrienden overleden zijn, sta ik ook wat betreft moeilijke dingen in het leven, helemaal alleen. Daarbij krijg je als je ouder wordt meer en meer het gevoel dat je niet meer nodig bent.”
En toen kreeg Alla een telefoontje. Eentje die haar kijk op het leven enorm zou veranderen. Alla ontving een uitnodiging voor een psychologische steungroep vanuit het project Shofar. “Ik besloot te gaan maar wist totaal niet wat ik kon verwachten.” Er glijdt een glimlach over Alla’s gezicht als ze haar verhaal vervolgt. “De psycholoog, Natalia, sprak rustig en duidelijk en hielp me mijn gevoelens te begrijpen. Wat was dat een opluchting!”
Met regelmaat bezoekt Alla de bijeenkomsten waarbij ze zorg, respect en begrip ervaart. “We praten en gaan dan vaak met een verwerkingsvorm aan de slag zoals tekenen of beeldhouwen. Als ik na afloop naar huis ga, voel ik me altijd rustig en getroost.”
Alla vervolgt: “We zijn bang voor ouderdom omdat we het als kleurloos zien. Maar dat hoeft niet zo te zijn. Het leven is het waard om te leven. Daarom zijn zulke groepen zo belangrijk. Het zijn plekken waar een oudere weer kan voelen: ik besta. Ik ben waardevol.”
Het Shofar-project in Oekraïne is gericht op het ondersteunen van de meest kwetsbare groepen in de samenleving zoals daklozen, armen, gepensioneerden en eenzame ouderen.
Volg kom over en help op social media
