25 september 2019

Verdriet en hoop – Werkbezoek Oekraïne

Een bijzondere dag vandaag. Een dag waarin de realiteit van hoe moeilijk hulpverlenen is, even heel dichtbij kwam. Ook een dag met hoop! God roept ook hier mensen om te dienen en Hij geeft kracht als het moeilijk is.

Vanmorgen bezochten we Het Anker, een opvangcentrum voor verslaafden. Vorig jaar september bezochten we deze plek ook. Ik schreef toen een blog over Igor. Igor van 32 jaar die na een goede opvoeding en het overlijden van zijn moeder op straat terecht komt. Verslaafd raakt en uiteindelijk, door Gods leiding, in Het Anker terecht komt. Hij getuigde van het leven in de Heere Jezus. Vandaag hoor ik dat Igor enkele maanden na ons bezoek overleden is aan een overdosis. Een terugval. Irina, de directeur van Het Anker, ziet op een dag een foto in de krant waarin de politie mensen oproept zich te melden die Igor kennen. Hij is dood gevonden… Vragen buitelen zich over elkaar heen: Waarom? Wat was er in het leven van Igor dat hij toch niet van de drugs af kon blijven? Hij sprak zo rijk van de hoop die Jezus hem gaf. Veel vragen voor de werkers en mede-bewoners van Het Anker en ook voor mij vandaag.  En toch horen we ook vandaag weer dat het werk niet hopeloos is! Als ik Irina vraag wat haar motiveert voor het werk wijst ze op Zenja. Een vrijwilliger die veel van zijn tijd geeft voor de bewoners van Het Anker. ‘Hij was zelf ooit bewoner van Het Anker. Hij heeft zijn leven, door Gods genade en de hulp, ook vanuit Nederland, weer kunnen opbouwen. Hij getuigt van zijn verandering tegen de andere bezoekers. Er is hoop, daar is hij een duidelijk voorbeeld van.’ Ik bewonder de positiviteit en het doorzettingsvermogen van Irina. Ondanks alles gaat ze door en weet ze zich geroepen om er voor deze mannen te zijn.

Aan het eind van de dag brengen we een bezoek aan Second Breath Ministry. Ik ben onder de indruk wat hier gebeurt. Een niet al te groot huis herbergt 16 vrouwen en ongeveer 5 kinderen We zien vrouwen die gehandicapt zijn, vrouwen die in de gevangenis hebben gezeten en nergens veilig zijn, we zien kinderen met hun (tiener)moeders die nergens welkom zijn. Vrouwen die hier op adem komen en kennis nemen van het Woord van God. Katarina, één van de toegewijde werkers in dit huis’ vertelt: ‘Ik voel me door God geroepen om deze vrouwen te dienen. Alle vrouwen hebben hun eigen levensgeschiedenis. Veel van hen hebben al heel veel meegemaakt in hun leven. Hier in het centrum zijn ze veilig en helpen we hen een bestaan op de bouwen voor de toekomst met woonruimte en een baan. Niet met alle vrouwen komt het goed en toch werkt God soms heel wonderlijk. Nikita bijvoorbeeld, een jongen van 14 jaar. Hij was als kleine baby met zijn moeder hier in het centrum. Hij had een speciale klik met mij en we hebben nog steeds goed contact. Zijn moeder is inmiddels verslaafd aan alcohol en zijn vader ook. Nikita echter, gaat iedere zondag naar de kerk, is inmiddels gedoopt en heet een centrale plek binnen de jeugd van de kerk. Zo zie je: God gaat door met Zijn werk!’

Igor en Nikita. Twee voorbeelden van mensen die hulp ontvingen via de partners van Kom over en help. Twee, voor het oog heel verschillende verhalen. En toch: we verlenen hulp met hoop, omdat God een God van hoop is. Hij geeft mensen hoop, ook al lijkt alles hopeloos en Hij helpt mensen hier in Oekraïne om te dienen, juist als het moeilijk is!

Gerben Heldoorn