11 januari 2020

Op bezoek bij ‘het Anker’ en vareniki maken – Reis Hoornbeeck College Rotterdam dag 4

Vandaag ging de wekker om half 9.
Na een Oekraïens ontbijt was het dan zover. We zijn om tien uur naar het Anker gegaan. Dit is een begeleidingscentrum voor alcohol- en drugsverslaafden. We besloten om dit lopend te doen. Het was een koude wind en een muts op je hoofd was erg aangenaam.

Onderweg hebben we een beetje het dorpje kunnen ontdekken waar we in verblijven. Er waren veel vervallen huizen en veel kuilen en gaten in de weg. De gasleidingen en meters zaten aan de buitenkant en ook de electriciteitsdraden hingen boven de grond. Honden blaften en hier en daar stond een oude auto bij de huizen. Bij de bushalte stonden wat passagiers lange tijd te wachten op de bus. De wereld deed een beetje mistroostig aan en voldeed zo aan een typische foto van het Oekraïense platteland. Toen we bijna bij het Anker aankwamen brak er een zonnestraal door. Het uitzicht was daardoor direct minder triest.

Bij het Anker kregen we een rondleiding door cliënten en begeleiders. We begonnen buiten. Er waren verschillende dieren zoals: kalkoenen, biggen, scharrelkippen en konijnen. Deze gebruiken ze om te fokken en te verkopen of om op te eten. We mochten met de konijnen knuffelen. Wat veel van ons erg leuk vonden. We zagen ook dat de cliënten ook groenten verbouwen. Op deze wijze wordt geleerd om een nieuw bestaan om te bouwen. Daarna kregen we een rondleiding in het Anker. Een woon- en verblijfplaats voor cliënten in de eerste fase van hun verblijf. Zo kregen we te zien hoe de mensen daar wonen en er gewerkt wordt aan een nieuwe toekomst. Hierna gingen we naar het lesgebouw wat er naast ligt. Daar worden de gesprekken met de cliënten gevoerd en lessen gehouden met de cliënten. Hier hebben we een voorstelrondje gedaan. De begeleiders en wij als studenten vertelden e.e.a. over onszelf waardoor we ook elkaar weer beter leerden kennen. De cliënten vertelden over hun verslaving en hun persoonlijke situatie. We werden geraakt door de persoonlijke en veelal schrijnende situaties. Maar ook verwonderd over de kwetsbare en eerlijke opstelling van deze cliënten. We kregen uitleg over de begeleidingstrajecten. We hoorden van de plaats die het evangelie inneemt binnen de begeleiding. Het Minnesotamodel is het uitgangspunt. De begeleiders uitten hun zorgen over het weinige personeel en de eisen die de overheid aan de begeleiding gaat stellen. Dit vereist veel scholing. Op onze beurt hebben we een presentatie gegeven hoe wij het geld hebben opgehaald voor ‘Kom over en help’. We blikten terug op de start, auto’s wassen, de stand op de familiedagen, individuele acties, ondersteuning van kerk en door de bedrijven. In het bijzonder werd “Leev” genoemd die veel producten beschikbaar heeft gesteld.

In de middag maakten we met begeleiders en cliënten vareniki. Dit keer waren de rollen omgedraaid. Wij werden begeleid door de cliënten. Vareniki is een Oekraïense lekkernij. Het was een heel karwei.. gewapend met schort, handschoen en bloem gingen we pastadeeg rollen, deden we aardappelpuree erin en dichtvouwen. Tussendoor hebben we uit de bundel gezongen. Cliënten zingen mee in het Nederlands. Vervolgens hebben we de varenikis in een pan gedaan, het water moest gaan koken. Nog even. De tafel was gedekt. En we konden eten. Samen met vlees en ui, wat ons aan hachee deed denken, en een paar sausjes. Veel van ons vonden dit een heerlijk gerecht. We hebben lekker gegeten en de maaltijd was inmiddels afgerond.

Om half vier stonden onze chauffeurs klaar om ons naar om naar het winkelcentrum te gaan in Zjitomir. Daar hebben we anderhalf uur de vrijheid gehad om rond te kijken. Het viel ons wel op dat de prijzen daar te vergelijken zijn met de prijzen van Nederland. Wat best wel bizar is omdat het loon hier niet zo hoog is als in Nederland. Wat een contrast: Het verschil tussen arm en rijk in dit land. Rond half 7 hebben we nog vertrouwd bij de McDonalds gegeten. We werden om half 8 opgehaald en terug naar het Baken gebracht. En we hadden om 8 uur dagafsluiting gehad. We hebben bij de dagsluiting aandacht besteed aan de moeilijke situaties binnen het Anker. We baden voor de cliënten en om wijsheid voor de cliënten. We hopen en bidden dat het Licht mag doorbreken in het leven van de cliënten. Net zoals de zonnestraal op het platteland van Volytsya.

Irene

Lees alle blogs van deze leerlingen tijdens hun reis