14 januari 2020

Matrassen zo hard als hout en spelletjes spelen met oud en jong – Reis Hoornbeeck College Rotterdam dag 6

We begonnen deze dag om 08.15 met ontbijt. Dit keer gelukkig niet een uur te vroeg, maar we mochten juist een uur later opstaan dan vooraf was afgesproken! 4 uur rijden naar Vatutine was ons gezegd. Maar toen we na een rit waarbij de weg steeds slechter werd, na 2 stops, aankwamen, waren we 6 uur verder. We kregen een hartelijk ontvangst in het centrum waar we de komende nacht verblijven.

Het is een leefgemeenschap waar moeders met kinderen wonen en oudere mensen die door problematische omstandigheden niet meer voor zichzelf kunnen zorgen. We kregen eerst een lunch bestaande uit kipkluifjes, rijst en salade. Hierna kregen we de kamers toegewezen en voor sommigen was dit wel even een tegenvaller na alle mooie verblijven van eerder. Een kamer met matrassen zo hard als hout, en een kamer met een (werkende!) camera boven het bed. Het was dus voor een aantal wel even aanpassen.

Het was 15.30 eer we aan het programma konden beginnen. Ons werd gevraagd ons voor te stellen en wat te vertellen over Nederlandse tradities, we zongen en een aantal jongeren zongen ook wat nummers. Alle cadeautjes die we over hadden hebben we aan de kinderen, ouderen en moeders gegeven. Prachtig om al die ‘blije koppies’ te zien. Daarna was er thee met een hele hoop lekkernijen.

Er waren hierna voor ons verschillende spelletjes bedacht om de jongeren én ouderen beter te leren kennen. Samen met de jongeren deden we een balspel in een grote kring. Als je de bal kreeg toegeworpen moest je je naam zeggen. Hierna werd het lastiger, want dan moest je juist de naam zeggen van degene naar wie je gooide. En dat mocht natuurlijk niet iemand van je eigen groep zijn! Met de ouderen werd er een competitie gehouden. Twee van ons moesten op de traditionele manier een baby aankleden, dus luiers van doeken vouwen en omdoen. Zij moesten een wedstrijdje doen wie het snelst was. Daarna gingen twee ouderen onderling een wedstrijd doen wie het snelst een baby aan kon kleden, maar dan met de moderne luier. Dat was nogal een uitdaging! Wel waren ze een stuk liefdevoller met de poppen (lees: pop kusjes geven) dan onze klasgenoten (lees: pop met hoofd op tafel slaan). Wij hadden bedacht om een stoelendans met de jongeren te doen. Dat bleek een groot succes! Toen bleek dat we ook nog wat met de ouderen moesten doen, werd het even improviseren. Het werd een soort kringdans, niet helemaal zoals wij voor ons zagen, maar de ouderen genoten zichtbaar!
Inmiddels was het al lang tijd om weer te eten. Soep vooraf, schnitzel, aardappelpuree, salade en als toetje sinaasappels en stukjes vreemde ‘jelly’ (overigens lekkerder dan het eruit zag).

Na het eten was het tijd voor een bezoekje aan de ouderen die slecht ter been zijn en op bed lagen. De dankbaarheid en zichtbare emotie van de mensen die het zo bijzonder vonden dat we helemaal uit Nederland voor hen kwamen, raakte ons allemaal. Het gevoel hier was toch weer zo totaal anders dan in een verzorgingstehuis in Nederland. De dankbaarheid van de mensen voerde echt de boventoon.

Na deze mooie bezoekjes was er een moment voor een groepsfoto met veel mensen van dit centrum. Ze hadden heel lief een cadeautje voor ons, een potje met chocolaatjes, snoepjes en briefjes met (Nederlandse!) Bijbelteksten.

De avond eindigde met een feestelijke afsluiting.

Het was een kort bezoek hier, maar absoluut de moeite waard!

Aan God alle glorie!

Christi

Lees alle blogs van deze leerlingen tijdens hun reis