24 augustus 2018

Kinderkampen zijn levensveranderend

“Het kamp is alles voor de kinderen. Zodra de twee kampweken voorbij zijn, kijken ze alweer uit naar het kamp van volgend jaar. Ze wachten er het hele jaar op.” “Een avontuur dat mijn leven veranderde.” “Het kamp is de plek waar ik me, voor het eerst na de geboorte van mijn zoon met een beperking, realiseerde dat mijn leven geen horrorverhaal is en dat ik alle moeilijkheden met Gods hulp aankan.” “Maxim is hier zoals alle anderen – geliefd en waardevol.” Deze paar zinnen geven het enorme belang van de kinderkampen weer.

Anatoliy Sinkevich is voorganger van de House of the Gospel gemeente in Rovno, Oekraïne. Samen met zijn gemeente (en dan bedoel ik echt de héle gemeente) organiseert Anatoliy jaarlijks kinderkampen. Ik vraag Anatoliy waarom de kampen zo’n grote impact hebben op het leven van kinderen én hun ouder(s). Hij vertelt: “Onze kampen zijn gericht op de meest kwetsbare kinderen: kinderen met een beperking en ‘kinderen zonder thuis’, de zogenoemde sociale wezen. Dit zijn kinderen van wie de ouders wel in leven zijn, maar die niet voor hen kunnen of willen zorgen. Wij hebben juist deze groepen op het oog, omdat zij in de meeste gevallen in een sociaal isolement leven. Kinderen met een beperking zijn soms jarenlang niet uit hun flat geweest. Zij leiden dus letterlijk en figuurlijk een geïsoleerd bestaan. Het kamp is een uitgelezen kans om dit isolement te doorbreken, om kind te zijn en met leeftijdsgenootjes te spelen en vriendschappen op te bouwen. Dit laatste geldt niet alleen voor de kinderen, maar ook voor de vaak alleenstaande moeders van de kinderen met een beperking. Het kamp is voor hen ‘een feest van herkenning’.” Met zachte stem vervolgt Anatoliy: “Deze moeders weten wat het is om aangestaard te worden vanwege hun gehandicapte kind, om genegeerd te worden, om eenzaam te zijn.” In Oekraïne is er niet veel bekend over de speciale zorg die een kind met een beperking nodig heeft. Tijdens het kamp leren de moeders welke behoeften hun kind heeft en hoe zíj in die behoeften kan voorzien.

Tot rust komen in een paradijselijke omgeving

Uiteraard is rust ook een belangrijk aspect tijdens het kamp. Moeders draaien onafgebroken 24-uurs diensten in de zorg voor hun kind. Op het kamp kunnen zij deze zorg delen met een vrijwilliger die met haar kind optrekt. Zo heeft de moeder wat tijd voor zichzelf. De omgeving is uitermate geschikt om tot rust te komen. Als Anotoliy het terrein – een kampterrein uit de communistische tijd – beschrijft, gebruikt hij woorden als idyllisch, lommerrijk, paradijselijk, pittoresk, ruimtelijk en licht. Terwijl  hij de omgeving beschrijft zie ik het in gedachten voor me: fris groene grasvelden omgeven door bloesemende bomen waarop lachende kinderen spelen en waarop tevreden glimlachende (over)vermoeide moeders tot rust komen.

Het kamp als evangelisatiemiddel

Het wordt mij duidelijk dat Anatoliy nog een ander doel voor ogen heeft met de kinderkampen die hij organiseert. “Een ander heel belangrijk aspect van de kinderkampen is geestelijke toerusting. Veel van onze ‘kampgangers’ hebben geen christelijke achtergrond. Door Bijbellessen en preken brengen wij hen in aanraking met het geloof. Ook willen wij hen de liefde van Christus laten zien door de manier waarop wij met hen omgaan. Wij willen de handen van Christus zijn en deze verwonde en eenzame kinderen en moeders dienen, zoals Jezus dat deed. Zo is het kamp, door Gods zegen, al voor veel mensen levensveranderend geweest.” Ik zie de verwondering op het gezicht van Anatoliy als hij zegt: “Al deze wonderen zijn door God gedaan met de hulp van gewone mensen. Onze God is groot!”

De hele gemeente doet mee

De betrokkenheid van werkelijk de héle gemeente verbaast mij. Iedereen draagt op zijn/haar eigen manier bij. “In de eerste plaats draagt onze gemeente de kampen én de deelnemers in het gebed. Bijna alle teamleden zijn vrijwilligers uit onze gemeente. Er zijn ook veel actieve en toegewijde jongeren die meehelpen.” Anatoliy lacht als hij zegt: “Dit is voor de kinderen erg leuk, want onze jongeren kunnen lekker met hen ravotten. Daarnaast zijn er veel gemeenteleden die ons, met de opbrengst van hun eigen tuin, voorzien van ingrediënten voor de maaltijd. Een goede, voedzame maaltijd is een luxe voor onze deelnemers. In het gewone dagelijkse leven is dit voor hen geen vanzelfsprekendheid.”

Ook ná het kamp blijft de kerk betrokken

Anatoliy vertelt dat de kerk ook ná het kamp in contact blijft met de kinderen en hun moeders. “Tijdens het kamp hebben de deelnemers Gods liefde gevoeld. Dit mogen onze vrienden ook na het kamp van onze gemeente verwachten. We zoeken de kinderen thuis op en organiseren bijeenkomsten met bijvoorbeeld Kerst.” Anatoliy lacht: “Dan lijkt het alsof een enorme familie bij elkaar komt. Vele avonden worden gevuld met het terugkijken van de kampfoto’s, met knutselen, met zingen en met luisteren naar Bijbelverhalen.”

Ik ben onder de indruk van de bevlogenheid van Anatoliy, een man aan wie alles bescheiden is: zijn lengte, zijn uitstraling, zijn stemgeluid. Maar zijn dienstbetoon aan kwetsbare kinderen en moeders, onder andere door het organiseren van de kinderkampen, is dat allerminst: dat is enorm! In Anatoliy heb ik iemand ontmoet die zich werkelijk geroepen weet, ‘geroepen om te dienen’.