14 februari 2020

‘Je komt anders terug dan je bent gegaan.’

Deze woorden krijg ik toegefluisterd in het vliegtuig door een medewerker van ‘Kom over en help’. Met vier personen reizen we naar Armenië. Corine wil verhalen schrijven voor de wintercampagne, Laurens en Melvin gaan alles op beeld vast leggen. Ikzelf hoop inspiratie op te doen voor mijn kinderboek. De eerste dag ben ik al overtuigd dat deze reis mijn kijk op dingen veranderd. Want wat is het leven in Armenië anders.

Bij ons eerste bezoek komen we terecht in een mannenhuishouden. Drie jongens in de leeftijd van tien tot vijftien jaar zitten op de bank. Opa en vader zijn ook aanwezig. Een medewerker van Youth For Christ vertelde vooraf dat moeder een aantal jaar geleden het gezin heeft verlaten.

‘Ik ben gestopt met studeren,’ vertelt de oudste. ‘Een sponsor betaalde mijn studie, maar ik ben thuis nodig. Mijn vader werkt veel en opa redt het niet alleen.’ Aan alles merk je dat Grigor een pientere jongen is. De manier waarop hij uit zijn ogen kijkt, maar ook de vragen die hij stelt over Nederland. Wat moet dat zwaar zijn als je droom om te studeren in duigen valt. De eerste aantekeningen voor mijn kinderboek zijn gemaakt. Veel tijd om hier verder over na te denken hebben we niet. We bezoeken nog een gezin.

We komen terecht op een bovenverdieping van een huis. Hier woont een hoogzwangere vrouw met haar man en drie kinderen. Het huis lijkt mij een nare plek om te bevallen. Het is ook niet de plaats waar je met een pasgeboren kindje wil zijn. Het is er koud, er is geen warm water. Tijdens ons gesprek blijken er nog meer zorgen te zijn. Het kindje dat moeder verwacht heeft een hartafwijking. Elke zondag gaat deze vrouw naar de kerk om te laten bidden voor haar kind. Hoe heftig het is om een kind met hartafwijking te krijgen besef ik als ik hierover doorpraat met een medewerker van Youth for Christ. Ze vertelt dat mensen zonder geld een andere behandeling in het ziekenhuis krijgen. Soms worden ze zelfs naar huis gestuurd. Een schone kamer, eten, een kundige arts, dat is alleen weggelegd voor de rijken. De situatie van deze vrouw raakt  me. Wat een verschil met de gezondheidszorg in Nederland.

Naast deze twee gezinnen bezochten we ook nog verschillende andere plekken. ‘Hoe kunnen we helpen?’ vroegen we aan de mensen van Youth for Christ. ‘Geld alleen is niet oplossing,’ vertelt de pastor van de kerk. ‘Het belangrijkste is dat er een verandering in het denken ontstaat, zoals Paulus dat ook in zijn Romeinenbrief schrijft:’

En word niet aan deze wereld gelijkvormig, maar word veranderd door de vernieuwing van uw gezindheid, om te kunnen onderscheiden wat de goede, welbehaaglijke en volmaakte wil van God is. (Romeinen 12:2)

Dat was wat we ook zagen. Waar kinderen een maaltijd en onderwijs kregen werd hen ook geleerd te bidden, kregen ze verhalen uit de Bijbel te horen. Dat veranderde niet alleen de zesjarige Rob, maar zijn hele gezin. Ook Anni vertelt dat de vernieuwing in haar denken de belangrijkste verandering in haar leven is. Nu is ze leidster van een dagopvangcentrum en wil ze voor kinderen het verschil maken door ze te wijzen op de Heere Jezus.

Na vier dagen Armenië was het voor ons weer tijd om spullen te pakken. Met een hoofd vol indrukken vlogen we terug naar Nederland. Biddend voor de mensen die we hebben ontmoet:

May God give you eyes to see, He’s still greater
Courage to rise and believe He’s able
May God be your peace in the fire you’re walking through
This is my prayer now
This is my prayer for you

(My prayer for you. Alisa Turner)

Willemijn de Weerd is getrouwd met Wilfred en moeder van vier dochters. Ze heeft verschillende kinderboeken geschreven, waaronder: ‘Papa, waar blijf je?’ een boek over de Puttense razzia. Op dit moment werkt ze aan een kinderboek over Armenië.

Kom meer te weten over het land Armenië
Armenië is één van de oudste landen ter wereld.