6 december 2017

Hoe uw hulp het leven van Mihaela volledig heeft veranderd!

Kun je ons iets vertellen over je achtergrond, hoe je een ‘sociale wees’ bent geworden?

Mijn naam is Mihaela, ik ben 24 jaar en woon in Moldavië. Samen met mijn zus groeide ik op in een eenoudergezin. Mijn vader verliet ons toen ik twee jaar was, hij heeft nooit meer naar ons omgekeken. Als klein kind heb ik me vaak afgevraagd waarom andere kinderen een vader hadden en ik niet.
Om voor mijn zus en mij te kunnen zorgen, moest mijn moeder van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat werken.

Wat heb je het meest gemist in deze periode?

Gemis, dat kenmerkte mijn jeugd. Variërend van speelgoed tot kleding. Wanneer ik met Kerst op de dagopvang cadeautjes en snoepjes kreeg, was dat voor mij en de andere kinderen het feestje van het jaar. Onze ouders konden geen cadeautjes voor ons kopen.
Ik herinner me nog goed dat we tijdens een winter door de schulden die we hadden, waren afgesloten van elektriciteit en verwarming. We hadden alleen water. Elke dag ging ik na schooltijd naar de dagopvang. Daar was het warm, kon ik mijn huiswerk maken, kreeg ik een warme maaltijd en waren er allerlei activiteiten om te doen. Het was een erg moeilijke, maar ook een mooie periode. Omdat ik de liefde en zorg voelde van de begeleiders van de opvang.

Wat heeft ervoor gezorgd dat je situatie veranderde?

Mijn moeder maakte lange dagen op haar werk. Ze had geen tijd om voor mij te koken, geen tijd om me te helpen bij m’n huiswerk, geen tijd om tijd met elkaar door te brengen. De dagopvang werd mijn tweede thuis. Ik was daar elke middag. Ook voor mijn moeder was het een zegen: ze wist dat ik geen slechte dingen leerde op de opvang, ik kreeg er te eten en werd geholpen met huiswerk. Ze was blij, omdat het op school steeds beter ging.

Hoe gaat het nu met je en wat is de impact van je verleden op je dagelijkse leven nu?

Ik werk nu voor Youth for Christ Moldavië, de organisatie van de dagopvang waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. Het centrum heeft een grote invloed gehad op mijn leven. Naast de maaltijden (die waren de voornaamste reden dat ik naar de dagopvang kwam) kreeg ik geestelijk voedsel. Ik hoorde dat God van me houdt en voor me zorgt. Dat ik altijd met Hem kan praten in het gebed. Nu ben ik een gelovige vrouw en heb ik een universitaire opleiding afgerond. Allemaal dankzij mensen die me wilden helpen en in me geloofden.

Kun je ons iets vertellen van je werk op de dagopvang? Wat motiveert je en wat probeer je mee te geven aan de kinderen?

Ik hou van kinderen, daarom koos is ervoor om met kinderen te werken. Ik ben al jaren betrokken bij kinderkampen. Ik ga van dorp naar dorp om een leuke tijd door te brengen met de kinderen. We doen dan verschillende activiteiten, zoals Bijbellessen, spelletjes en sport.
Wat mij motiveert om met kinderen te werken, is dat er veel kinderen zijn die in een situatie zitten die vergelijkbaar is met die van mij. Zij hebben hulp nodig, aanmoediging, liefde, iemand die in hen gelooft. En het allerbelangrijkste: iemand die hun vertelt dat God van hen houdt. Iets wat anders niet zou gebeuren.

Wat wil je de lezers meegeven?

De hulp die u geeft, is erg belangrijk. Wat u leest, is niet enkel een opgeschreven verhaal. Het is iemands leven, waarvan de bestemming wijzigt, alleen omdat iemand besluit te helpen. Vertel kinderen over God, vertel hun hoeveel God van hen houdt.
Als u de liefde van God niet kent, bent u een wees. Ik moedig u aan om te helpen, omdat kinderen zoals ik vroeger was, erop wachten om bemoedigd te worden.

De kerk als lichtend licht en een bron van warmte
Youth for Christ helpt lokale kerken bij het opzetten van een dagopvang. Veel
kerken in Moldavië hebben een centrum waar arme en verwaarloosde kinderen welkom zijn voor een warme maaltijd. Ook worden de kinderen er geholpen met hun huiswerk en krijgen ze liefde, warmte en aandacht.

Kom meer te weten over het land Moldavië
Moldavië is een klein, christelijk land dat tussen Oekraïne en Roemenië ligt.