30 april 2018

Gewoon samen = Gewoon doen! – Blog Erwin Hout

Ik heb in mijn leven best het nodige meegemaakt, al zeg ik het zelf. Misschien niet zoveel als u, maar toch… En dan heb ik het niet over de eerste jaren van mijn leven. Toen kende ik alleen voorspoed; een leven in overvloed, zonder grote zorgen, volop blijdschap, volop kansen. Iedere dag opnieuw. Nee… als ik zeg dat ik best het nodige heb meegemaakt, dan doel ik vooral op 9 juni 1993; de dag waarop ik mijn nek brak en volledig verlamd raakte. En natuurlijk denk ik dan ook aan de impact die dat had en heeft op de dagen, maanden en jaren daarna. Iedere dag opnieuw. Al bijna 25 jaar lang.

Knap irritant

U zult begrijpen dat ik een aangepast en afhankelijk leven leid. Dat ga ik vandaag in deze blog niet wegpoetsen. Er is niets dat ik fysiek zelf kan. Dat is af en toe knap irritant. Soms wel meer dan knap irritant. Voor mij, maar niet minder voor Marleen (mijn vrouw) en onze dochters, Hannah, Loïs en Elisa. Doet u uw ogen maar eens dicht – na het lezen van deze blog natuurlijk 😉 – en denkt u dan aan wat u vandaag al gedaan heeft. Opstaan, naar het toilet, douchen, eten, drinken, jas aan, jas uit, fietsen, autorijden, boodschappen doen, huishouden, sporten en ga zo maar door. Nou, al díe dingen kan ik niet meer (zelfstandig).

Eén kant van de medialle

Toch is dat maar één kant van de medaille. God zij dank! Er is namelijk ook een andere kant. De kant van alles wat ik nog wél zelfstandig kan. Liefhebben, geloven, opvoeden, denken, praten, luisteren, organiseren, leren, adviseren, werken en ga zo maar door (overigens ook een boel negatieve dingen, maar die noem ik maar niet). Dat is natuurlijk heerlijk, want daardoor kan ik nog een betekenisvol bestaan leiden. Bijv. als kind van God, als man en vader, kind en broer, marketing directeur, Bijbelkringleider en voorzitter van de Jeugdraad. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Daar geniet ik van. Dat geeft mijn leven richting, inhoud en zin.

Op bed liggen

Maar – en nu komt het! – dat het gaat zoals het gaat, heb ik zeker niet aan mijzelf te danken. Toegegeven… ik ben optimistisch, ik heb een sterke wil (en dat helpt), maar als God mij niet zou zegenen en als ik geen steun en hulp zou krijgen van mijn vrouw, kinderen, talloze professionals en niet minder vrijwilligers, dan zou ik in het beste geval thuis zitten. Als ik dan ook nog geen hulpmiddelen zou hebben, zoals een hoog/laag-bed, tillift, elektrische rolstoel, aangepaste computer, geavanceerde domotica, elektrische deurdrangers, motorsloten, een aangepaste auto etc. dan zou ik met al mijn optimisme en wilskracht op bed liggen en niets kunnen doen.

Onvoorstelbaar voorrecht

Ziet u het? Ziet u wat een voorrecht het is in Nederland te leven? Zonder handicap. Maar ook mét handicap? Dat is écht onvoorstelbaar. Je zou maar in Moldavië, Oekraïne of één van zulke landen wonen. Dat maakt me stil. Want dan zou ik niet meer leven. En de jaren die ik wel geleefd zou hebben, zouden gevuld zijn met eenzaamheid, niets doen en leegte. Mijn gewrichten zouden vergroeien, mijn huid kapot gaan, mijn blaas en darmen een complete chaos worden. En ik zou weggestopt zijn. Ergens in een vuil, aftands tehuis. Of – op zijn best – bij mijn ouders, die volgens de sociale normen zich voor mij zouden moeten schamen.

Gewoon samen

Ziet u het? Dan zou mijn leven zijn als dat van Nadia, Michael en Sacha. Zij zijn het gezicht van de campagne “Gewoon samen” van Kom over en help. Samen met hun dappere moeders leven zij in een (bijna) uitzichtsloze situatie. Ik schrijf: “bijna”. Dat doe ik niet zomaar. Want op het moment dat ú gaat helpen, krijgen zij – stapje voor stapje, beetje bij beetje – zicht op een ander leven. Een leven waarin ze gezien worden, niet weggestopt en niet verwaarloosd. Een leven waarin zij met hun beperkingen voluit mens kunnen zijn, omdat ze aandacht krijgen, professionele ondersteuning en de juiste hulpmiddelen. Uitzicht. Ziet u het?

Gewoon doen!

En nu niet denken: “dit probleem is zo groot, mijn hulp is niet meer dan een druppel”. Uw hulp doet er toe, echt. U kunt het verschil maken, echt. Door samen Kom over en help te steunen. Met uw (royale) gift. Met uw gebed. Doe het anders gelijk even. U helpt. Echt.

Geef gehandicapte kinderen in Moldavië en Oekraïne een leven. Maak uw gift over op NL42 RABO 0161 0045 55 t.n.v. Kom over en help o.v.v. Gewoon Samen.

Gewoon doen!

Alles lezen over de campagne 'Gewoon samen'