19 september 2018

Een oude DAF-bus met een bijzondere bestemming – Werkbezoek Oekraïne dag 2

Hoe zou het komen dat je juist in landen waar mensen veel minder te besteden hebben als wij, een enorme ijver tegenkomt om anderen in contact te brengen met de boodschap van het Evangelie?

Natuurlijk kunnen we onze Nederlandse situatie niet vergelijken met de situatie in bijvoorbeeld Oekraïne. Wij doen tenslotte ook niet niets!? We hebben het goed geregeld in de kerk. Er is een evangelisatiecommissie voor evangelisatie, een zendingscommissie voor de zending en we denken goed na over het beheer van de kerk, we vergaderen avonden over het beleid. Geen kwaad woord erover… Toch?

Toch ben ik soms bang dat we met al ons georganiseer iets vergeten… Het komt er op aan wat ik doe. Of ik van betekenis ben in mijn gezin, op mijn werk, in mijn kerk en in mijn wijk. Grijpen we dan alle mogelijkheden aan om anderen iets te laten zien van dat wat het zwaarste weegt in ons leven?

Zo bezochten we deze week een kerk die inmiddels ook in de vijf omliggende dorpen aan evangelisatie doet. Alle mogelijkheden die ze zien grijpen ze aan. Je kan mensen toch niet verloren laten gaan? Wij moeten hen toch juist vertellen van de liefde van Christus? Als wij het niet doen, dan horen de mensen het niet…

En als je dan nergens een gebouw kan vinden (daar zouden we in Nederland best lang over vergaderen), dan gebruik je gewoon een bus. Natuurlijk weet ik ook dat je in Nederland vergunningen nodig hebt, maar gebruiken we niet vaak allerlei argumenten? Vergaderen we soms niet erg lang over doelstellingen en of iedereen er wel achter kan staan? Hebben we genoeg mensen (ook in gemeenten met meer dan 600 mensen vragen we ons dat af)? Zouden er wel kinderen komen? En zo praten we nog eens een paar avonden door. Nee, ik pleit niet voor ondoordachte stappen. Ik word wel jaloers op de passie en de inzet van de mensen wat ik hier zie. Mensen die zich geroepen weten om te dienen. Gewoon een oude bus die niet meer kan rijden, keukentje achterin, kachel erin en je hebt een plaats om er voor kinderen te zijn. Kinderen die in een moeilijke situatie leven, kinderen die anders niet zouden horen van de God van de Bijbel.

Prima om te vergaderen en beleid te maken, maar laten we niet vergeten iets te doen! Mogelijkheden te over, toch?

Gerben Heldoorn

De weg die Igor gaat
Werkbezoek Oekraïne dag 3