26 mei 2017

Doorgeefluik van Gods zegen

We klagen heel wat af in Nederland. Als je zo je oren eens te luisteren legt, lijkt er weinig goeds in ons kleine Kikkerlandje. En dan heb ik het niet alleen maar over het klagen over het weer (dat ook!), maar meer nog over mopperen op het beleid van onze overheid, de gezondheidszorg die niet goed functioneert, het onderwijs dat onder de maat is, de regeldruk die alsmaar toeneemt… en zo kan ik nog wel even doorgaan. En u waarschijnlijk ook. Nee, er is niet veel goed in Nederland.

Collectieve klaagzang

En hoewel er in Nederland best het nodige te verbeteren valt, maakt de collectieve klaagzang mij verdrietig. Waarmee ik overigens niet lichtvoetig voorbij wil gaan aan de grote (financiële) zorgen die er kunnen zijn. In gezinnen, in families, in hele buurten soms. Je zult maar bijstandsmoeder zijn, alleenstaand, met twee opgroeiende kinderen; nauwelijks geld om de lopende rekeningen te betalen. Dan zijn de zorgen groot. En de uitdagingen enorm!

Kijken met de ogen van Zarea

Toch wil ik u ertoe oproepen om eens met andere ogen naar onze samenleving te kijken. Eens te kijken naar wat wij hier allemaal wél hebben. Eens te kijken naar hoe ontzettend goed wij ons leven georganiseerd hebben. Eens te kijken naar de geweldige mogelijkheden in de gezondheidszorg. Eens te kijken naar de grote deskundigheid in ons onderwijsstelsel. Eens te kijken naar de mogelijkheden om een zinvol bestaan te leiden, samen met de mensen van wie wij houden. Eens te kijken naar de sociale cohesie in alle lagen van de bevolking. Laten we – voordat we beginnen met klagen – eens kijken met andere ogen. De ogen van Zarea bijvoorbeeld…

Verwondering en verdriet

Zarea… kent u haar al? Ze is 13 jaar oud. Spastisch en helemaal vergroeid. Ze woont in Moldavië. Haar moeder werkt in het buitenland om geld te verdienen voor haar andere kinderen. Zarea ligt de hele dag in bed. De buurvrouw let op haar, maar die werkt tot vijf uur. Er gaan dagen voorbij dat ze pas ’s avonds voor het eerst iets te drinken krijgt. Als ik door de ogen van Zarea naar mijn eigen situatie kijk, dan word ik stil. Dan ben ik verwonderd over alle mogelijkheden die wij in Nederland hebben. En tegelijkertijd huilt mijn hart om zoveel ellende in haar jonge leven.

Begrijpt u dat ik verwonderd ben?

Zal ik met u delen waarom ik zo verwonderd ben? Ik ben zelf zwaar gehandicapt. In 1993 brak ik mijn nek. Ik raakte totaal verlamd. In Moldavië zou mijn leven voorbij zijn. Afgeschreven. Waardeloos. Punt uit. Maar in Nederland niet. Dankzij de specialistische zorg in een revalidatiecentrum heb ik leren leven met mijn dwarslaesie. Niet om zoals Zarea mijn dagen in bed te slijten; nee ik zit de hele dag “op” en beweeg mij in mijn elektrische rolstoel zelfstandig voort. Niet om zoals Zarea buiten de maatschappij te staan; nee, dankzij een groot netwerk van bijzondere en liefdevolle mensen heb ik mijn studie afgerond en met behulp van technisch hoogstaande hulpmiddelen werk ik al jaren met veel plezier in een directiefunctie. Niet om zoals Zarea de hele dag alleen te zijn. Nee, God heeft mij een prachtige en sterke vrouw gegeven, met wie ik samen drie heerlijke dochters heb gekregen. Begrijpt u dat ik verwonderd ben?

De koek is nog niet op

Maar er is nog meer om verwonderd over te zijn. Veel meer. Als voorbeeld noem ik ons huis dat volledig is aangepast met een slaapkamer en douche in een grote uitbouw op de begane grond, een hoog/laag-bed, elektrische deuren, een huislift, domotica etc. etc. En dan heb ik het nog niet gehad over de verpleegkundige zorg die ik iedere dag opnieuw ontvang. Die is van een hoog niveau, goed georganiseerd, beschikbaar op de tijden dat ik het nodig heb, grotendeels betaald door de overheid via een persoonsgebonden budget. Wat zou Zarea denken als ze dit zou zien? En wat denkt u?

Gods zegen is niet (alleen) voor u zelf

Ja, wat denkt u? Zou het niet geweldig zijn als wij met elkaar het lijden van Zarea en zoveel andere gehandicapte kinderen een stukje verlichten. En dat is echt niet moeilijk hoor. Integendeel! Het is echt supersimpel. Het enige wat u hoeft te doen, is iets te delen van alle zegen die u ontvangt. Want zo werkt het echt volgens mij. God zegent ons; maar niet om alle zegen voor ons zelf te houden. Nee, God zegent ons zodat wij van die zegen zouden uitdelen. Uitdelen aan hen die het nog veel harder nodig hebben dan wij. Dat mag € 20 zijn, € 100, € 500 of nog meer. U weet wat u kunt missen.

Erwin Hout

Geeft u mee? Steun de voorjaarscampagne van Kom over en help!
Wat geweldig als wij zó een doorgeefluik mogen zijn van Gods zegen.

Bekijk de video van Erwin Hout