11 juli 2019

Delen is vermenigvuldigen! – Werkbezoek Georgië

Op ongeveer 20 kilometer van de hoofdstad Tbilisi ligt het dorpje Vaziani. Samen met de organisatie Youth for Christ Georgia zijn we vandaag onderweg naar dit dorpje om een kijkje te nemen in hun dagopvangcentrum voor risicokinderen.

``Are you okay?``

Dit zijn kinderen waarvan de ouders vaak zo worden opgeslokt door problemen dat het ze aan ruimte en aandacht ontbreekt om er voldoende voor de kinderen te zijn. In het dagopvangcentrum krijgen ze de mogelijkheid om even kind te zijn ondanks de moeilijke thuissituatie. Een van de medewerksters van Youth for Christ, een energieke en drukpratende dame, zit achter het stuur en scheurt van de ene naar de andere kant van de weg. Plotseling trapt ze hard op de rem. Blijkbaar is het toch maar beter om de auto tot stilstand te brengen. “Sorry, maar dit is altijd nog beter dan een boete krijgen voor het rijden door rood licht,” hoor ik ze tegen haar collega zeggen. En aan ons vraagt ze vervolgens lachend: “Are you okay?,” om tegelijkertijd het gaspedaal weer flink in te trappen. “Ja hoor, inmiddels zijn we wel gewend aan wat wilde rijstijlen in Oost-Europa en gelukkig maken we het okay,” zeg ik.

Het dorpje Vaziani

Na een tijdje rijden we door dunbevolkt gebied en passeren een groot militair oefenterrein. Er wordt ons verteld dat het dorpje Vaziani bekend staat om een grote militaire basis, inclusief een landingsbaan voor midden tot zware transportvliegtuigen. Hiermee vormt het vandaag de dag een belangrijke legerbasis met strategische belangen. Het stond tot 2001, dus zelfs nog tot tien jaar na de onafhankelijkheid van de Sovjet-Unie, onder Russische controle. Tijdens de oorlog in Zuid-Ossetië in 2008 is de legerbasis ook gebombardeerd. De laatste jaren wordt er in samenwerking met de NAVO een trainingscentrum gebouwd. En terwijl we langs de legerbasis rijden en het dorpje Vaziani in zicht komt besef ik dat ook de bevolking van Georgië heel goed het verschil weet tussen oorlog en vrede.

De Blijde Boodschap

We kopen onderweg in een winkeltje nog wat koekjes en snoep om aan de kinderen uit te kunnen delen. En als we op de plaats van bestemming, een vervallen en beschadigd flatgebouw, zijn gearriveerd komen de kinderstemmen ons tegemoet. En zelfs buiten is al goed te horen dat ze prachtig zingen. We stappen het flatgebouw binnen en op de tweede verdieping zit de kamer van het appartement bomvol met kinderen. Als ze ons zien beginnen de ongeveer 50 kinderen nog harder en enthousiaster te zingen. Het is bloedheet in de kamer maar dat hindert hen niet en fanatiek zingen ze een lied wat hen is aangeleerd: “God geeft ons kracht uit de hemel. Als we samen zijn dan zijn we sterk.” De kinderen zijn luidruchtig maar luisteren op hun manier toch aandachtig naar het Bijbelverhaal over Jezus die de storm op zee tot bedaren brengt. We doen nog een spelletje en delen het snoepgoed uit. Ik hoor een vrijwilliger van het project tegen de medewerkers van Youth for Christ zeggen dat ze alles doen wat God van hen vraagt zonder dat ze hierbij op de omstandigheden letten. “We kunnen niet anders dan dienen en de kinderen over de liefde en genade van God vertellen. Vaak ontbreekt het hen aan zorg en liefde en daarom zetten we ons in.” We nemen afscheid van elkaar en als we wegrijden kijk ik om me heen. In Vaziani, een dorpje in een omgeving die absoluut lijkt op de ‘middle of nowhere’, klinkt het Evangelie in daad en woord. Onder moeilijke omstandigheden en met minimale middelen wordt dat hier in praktijk gebracht. Daarom kan ik niet anders concluderen dan dat dit vanuit ons rijke Nederland alle mogelijke steun verdient. En dat mag ons zeker iets kosten, ook als we daar niets voor terugkrijgen. Op die manier wordt delen pas echt vermenigvuldigen, oneindig.

Margreet van Beest

Een warm tweede thuis voor de straatkinderen van Tbilisi – Werkbezoek Georgië

Werken met passie – Werkbezoek Georgië