20 september 2018

De weg die Igor gaat – Werkbezoek Oekraïne dag 3

Soms heb je van die dagen dat je gewoon blij en dankbaar bent dat je woont in een bevoorrecht land, dat je geboren bent in een christelijk gezin, dat je ouders je ‘gewoon’ meenamen naar een christelijke kerk en je naar een christelijke school brachten. Dat je een ‘gewoon’ een baan hebt en je ‘gewoon’ iedere maand salaris op je bankrekening hebt. Dat je ‘gewoon’ en gezin hebt en dat veel je voor de wind gaat…

Het kan ook heel anders. Vandaag heb ik veel verhalen gehoord met cliënten van Het Anker, een rehabilitatiecentrum waar mannen een paar maanden kunnen wonen om langzaam aan een zelfstandig leven op te bouwen zonder verslaving en verdovende middelen.

Zo vertelde Igor zijn verhaal. Igor is 32 jaar. Hij werd geboren in een goed gezin. Toen hij echter 11 was, stierf zijn moeder. Een enorme schok voor hem. Vervolgens kreeg zijn vader een nieuwe vrouw en verliet de 14 jarige Igor zijn thuis. Hij leefde alleen in een appartement en hij probeerde alles om de situatie te vergeten en makkelijker te maken. Hij rookte, gebruikte drugs en alcohol. Na een jaar of 12 komt hij op straat terecht en slaapt onder bruggen en in kelders. Regelmatig voelt hij dat het leven geen zin heeft en wordt hij gevonden met een overdosis. Op een gegeven moment spreekt een gelovige hem aan in het park. Igor ligt op een bankje. Ze wijzen hem op de Heere Jezus Christus Die het leven echt tot zijn bestemming kan brengen. Ze geven hem het adres van Het Anker. Inmiddels is hij een paar maanden in het centrum en mede door de Bijbelstudies heeft hij de Heere leren kennen en mag hij weten dat alleen in Jezus hoop en redding te vinden in. Nu loopt hij rond in een trui van het Leger des Heils, vast vanuit een kledingtransport uit Nederland. Hij beseft niet dat hij nu bij het échte leger des heils hoort….. Hij pakt de gitaar en zet samen met de andere cliënten een prachtig christelijk lied in. Zo gaat God door mijn Zijn werk, ook hier!

Zo luisteren we naar de verhalen van de cliënten. Er zitten mensen bij die anderen vermoord hebben, die meerdere keren in de gevangenis gezeten hebben, mensen die alles gedaan heeft wat God verboden heeft. Toch voel ik weinig zin om me boven hen te verheffen. Ik kan het niet eens. Ben ik beter? Wie ben ik, dat God mij zoveel zegeningen geeft…..? Ben ik net zo en vaak veel te ondankbaar en vind ik alles maar gewoon… Het is Zijn genade. Onverdiend.
Deze dag bepaalt me weer extra bij de tekst uit Romeinen 2 vers 4: Of veracht gij de rijkdom Zijner goedertierenheid en verdraagzaamheid en lankmoedigheid, niet wetende, dat de goedertierenheid Gods u tot bekering leidt.

Gerben Heldoorn