18 september 2018

De les van Walodja en Oksana… – Werkbezoek Oekraïne dag 1

Wat zou ik doen als ik een kamertje van 30 m2 had waar weinig meubels staan, de plafondplaten loshangen en de ruimte slecht verwarmd kan worden in de winter… Ik denk dat ik allemaal argumenten zou vinden om mijn huis niet open te stellen voor anderen. Je zou je schamen, toch? Het ziet er niet goed uit, wat zouden anderen wel niet zeggen…

Nou, al deze dingen gelden niet voor Walodja en Oksana. We bezoeken vandaag dit ouderechtpaar. Walodja loopt met een prothese en tobt veel met zijn gezondheid. Oksana heeft diabetes en ook geen sterkte gezondheid. Hun kleine, oude, tochtige huisje stellen ze open voor de kinderen uit het dorp. Vanuit het diepe besef dat iemand hen moet vertellen van de liefde van God. Daarom zetten ze een paar keer per week de deuren van hun huisje open en runnen ze een daycare-centre. Zo noemen wij het, zij bieden gewoon een thuis voor de kinderen uit het dorp.

Kinderen, die vaak in moeilijke situaties opgroeien. Zo vertellen ze het verhaal van Maxime. Hij kreeg een jas van Oksana, omdat hij in de winter met een dun jasje liep. Trots ging hij met zijn lekkere dikke winterjas naar huis. De volgende dag kwam hij echter weer in zijn dunne jasje. Op de vraag van Oksana waar zijn jas was, antwoordde hij dat zijn moeder de jas aan één van haar vriendjes gegeven heeft… Of een meisje dat wat voedsel mee kreeg voor thuis. Moeder ruilde het eten voor wodka. Daarom krijgt dat meisje nu het eten in het huisje van Walodja en Oksana.
En zo komen er regelmatig meer dan 50 kinderen in het kleine huisje bij elkaar. Ze eten, ze worden geholpen met het huiswerk door de twee dochters van Walodja en Oksana en ze maken mooie handwerkjes. Ook wordt een Bijbelverhaal verteld en zo horen de kinderen van de Heere Jezus. Als Walodja daarover vertelt, straalt hij. Want dat is zijn passie: kinderen in contact brengen met de Bijbel. God is de enige die verandering kan brengen in het leven van de kinderen, de ouders en de hele dorpsgemeenschap. Een kerkgebouw is er niet, maar iedere zondag komen er wat mensen bij elkaar in het huisje van Walodja en Oksana.

Zo bouwt God, daar in dat huisje, in dat arme Oekraïense dorpje, Zijn gemeente. Stil lopen we het huisje uit nadat we samen gedankt en gebeden hebben. Wat zou ik doen? Voel ik me écht geroepen om te dienen. Bedenk ik allerlei excuses om maar niets te hoeven doen voor kinderen in mijn dorp die Jezus niet kennen? Mijn huis te klein, te druk, onze kinderen hebben al zoveel en allemaal andere ‘redenen’? Ik krijg een les: met weinig kan je heel veel doen. Juist dat kleine, maakt vaak een groot verschil!

Gerben Heldoorn

Een oude DAF-bus met een bijzondere bestemming
Werkbezoek Oekraïne dag 2