Trots staat Anik tussen haar schapen. Dankzij deze viervoeters heeft Anik eindelijk een bron van inkomsten. Ze kan melk en wol verkopen en ze is van plan om haar schapen te laten lammeren om zo haar kudde uit te breiden. “Zo hoop ik uiteindelijk in mijn eigen levensonderhoud te voorzien”, vertelt ze. Een hele prestatie als je weet wat Anik allemaal mee heeft gemaakt…

Op de vlucht

Na negen jaar huwelijk overleed de man van Anik in 1987. Anik bleef achter met twee kleine kinderen. Dat was moeilijk. Maar, het werd nóg erger. Anik moest vluchten vanwege de etnische onlusten in haar woonplaats Kirovabad in Armenië. Zonder bezittingen kwam het gezin terecht in Torfavan. Ze vonden een oud huis om in te wonen. Een huis met geen enkele voorziening en maar een klein stukje land.

Een uitzichtloze situatie

Inmiddels zijn we zo’n dertig jaar verder. De kinderen van Anik zijn getrouwd en Anik is oma. Nog steeds leeft de familie in zeer armoedige en slechte omstandigheden. De financiële steun die de overheid verstrekt, is minimaal. Lang niet genoeg om van te leven. “Er is bijna geen werk in Torfavan”, aldus Anik. “In de lente en zomer verdienen we wat geld door bij andere mensen op het land te werken. En we verbouwen kool en aardappels op ons eigen stukje land. De helft van de oogst verkopen we, de rest van het voedsel bewaren we voor de winter.”

Totdat…

Anik kan haar geluk niet op. Zij behoort tot een van de honderd families die in het voorjaar van 2019 schapen heeft ontvangen om uiteindelijk in haar eigen levensonderhoud te voorzien. En daar is Anik maar wát trots op. De schapen brengen vreugde in Torfavan. Niet alleen door de geboorte van lammetjes, maar zeker ook door het geven van toekomstperspectief aan dappere vrouwen zoals Anik.