23 oktober 2018

Een bezoek aan een school en rehabilitatiecentra. Indrukwekkende verhalen!

Het was weer vroeg dag voor ons, we moesten om kwart voor acht aan het ontbijt. We waren gelukkig allemaal op tijd. Toen we maar de bus wilden gaan was het heel koud buiten, het had ‘s nachts gevroren en het was -4°C in de ochtend.

We moesten toen nog wachten op de bus met die kou want deze was er nog niet. Toen de bus er wel was gingen we naar een rehabilitatiecentrum voor vrouwen. Er waren ongeveer 6 vrouwen in het centrum. We hebben gehoord wat de kerk doet voor de vrouwen daar. Ook hebben we de levensverhalen van de vrouwen gehoord. Ook merkten we dat er daar soms echte wonderen gebeuren. Eén van de vrouwen was vroeger van vijf hoog naar beneden gevallen. Ze had toen haar ruggenwervel gebroken. De doctoren dachten dat ze voor altijd in een rolstoel moest zitten. Maar ze kon uiteindelijk toch weer lopen. Ook waren er en paar keer moeilijkheden toen ze zwanger was van haar dochter en daarna haar zoon. Maar haar kinderen zijn allebei gezond en ze kan nog steeds lopen. Dit ervoer zij als een wonder. Toen zij aan ons vertelde met de hulp van tolk Lydia vonden wij dit ook. Ook was haar man meegekomen. Deze was ook verslaafd en had 20 jaar in de gevangenis gezeten. Hij zat in het centrum voor mannen. Aan het begin waren ze nog niet getrouwd, dit hebben ze in het rehabilitatiecentrum officieel gedaan.

Hierna gingen we naar een school waar de leerlingen voorlichting kregen over roken en drugs. Er was iemand die voorlichting  gaf, een beroemde christelijke rapper had 2 songs en van het rehabilitatiecentrum kwam een vrouw haar levensverhaal vertellen. De leerlingen van de school hielden ook een soort show voor ons. Hierna moesten wij het podium op en hielden de leraren een praatje over de school en Kom over en help. Wij moesten toen wat vertellen over ons zelf en ons land. Hierna stelden wij vragen aan de leerlingen en andersom.

Helemaal aan het einde voor we weer met de bus weg gingen hadden we nog een fotoshoot met de leerlingen die dat wilden. Met de bus gingen we naar een luxe restaurant. Hier hebben we geluncht. Toen iedereen vol zat gingen we weer met de bus verder naar het rehabilitatiecentrum voor mannen. Hier vertelden we weer waarom we in Oekraïne waren. Ook vertelden ze waarom ze in het centrum waren. Er waren rond de 20 mannen (tussen de 23 en 56 jaar oud) in het centrum. Ontroerende en schokkende verhalen kregen wij te horen. Bij één van hen waren de hersenen aangetast en kon hij moeilijk praten. Aan het einde kregen we een rondleiding door het gebouw, dit deed de pastoor die mee was. Hierna gingen we weer terug naar kamp Kanaän. En gingen we eten. Ook hebben we vergeetachtige mannen bij ons. Onze leraar, Wil, is de simlock code van zijn mobiel vergeten en kan deze dus niet meer gebruiken. Dus even geen contact met het thuisfront.

Bas