"Een reis om nooit te vergeten"
Een Xperiencereis laat diepe indrukken bij de reizigers achter. Om deze indrukken te delen met het thuisfront, vrienden en andere betrokkenen volgen we jongeren tijdens hun Xperiencereis naar Georgië.
Om 7 uur verzamelde we met de groep op Schiphol: 16 slaaphoofden bij balie 21, maar gelukkig alert genoeg om bij de goede balie af te spreken. Zonder problemen kwamen we de douane door en na wat oponthoud bij de paspoortcontrole, konden we door naar de gate. De vlucht verliep zonder turbulentie en we zaten veel boven de wolken.
In Tbilisi was het droog met een frisse buitenlucht. Nadat we onze buik hadden gevuld bij de KFC gingen we met drie auto’s richting de eindbestemming. Onderweg begon het hard te sneeuwen en met een hoop geslip en geglij kwamen we veilig bij het kamphuis aan. We sprongen uit de auto en hebben met elkaar een fanatiek sneeuwballengevecht gehouden.
Daarna hebben we de slaapkamers verdeeld en kwam er een hele grote hoeveelheid cadeautjes boven water uit onze koffers! We verbaasden ons over de hoeveelheid, wat mooi dat we dit mogen uitdelen. Dank aan alle mensen die ons hebben geholpen met het inzamelen van cadeautjes.
De reis was intensief, maar we zijn God dankbaar dat we veilig mochten aankomen. We hopen op een gezegende, dankbare tijd in Georgië.
Het was 7:30 toen de meeste van ons hun gordijntje opende en een prachtige wereld in een wit jasje ontmoetten. De ontbijtploeg zorgde samen met de tourguides dat er een heerlijk ontbijt op tafel stond; knakworstjes, eitjes en pittige mosterd, het kwam allemaal voorbij.
Een klein smetje op de ochtend; we waren allemaal niet gedoucht, wegens bevroren waterleidingen. Na een lange barre tocht kwamen we aan bij de lokale kerk. We waren ruim op tijd, waardoor we nog een uurtje konden inzingen. De dienst begon met Georgische zang, begeleidt door een klein bandje. Hierna begon een charismatische predikant het Woord van God te prediken uit 1 Korinthe 3; God als thema van je leven, waarbij de liefde naar andere uitstraalt als een blinkend stuk goud.
Nadat de originele preek was afgelopen mocht Gerben een woord spreken tot de gemeente, hij vertelde over de echte vrede in Christus vanuit Johannes 14. Hierna mochten we voorin de kerk vijf liederen zingen, tot eer van God en als afsluiter gaf Djerk een persoonlijk getuigenis. Na de dienst stond er een uitgebreide lunch klaar. Waar we ‘s ochtends nog zowaar in een winterwonderland paradijs ontwaakten, was daar na de dienst weinig van over. We stapten in de auto op weg naar gezinnen die hulp nodig hebben.
We splitsen de groep in twee. De eerste groep bezocht een gezin wat slachtoffer is geworden van brand, hun hele huis heeft aangetast. Het hele gezin, inclusief opa, leeft nog steeds zonder centrale verwarming. Gelukkig konden we door een overschot aan cadeaus, de kinderen uit dit gezin wat opvrolijken.
De tweede groep belandde in een oude loods, waar overal puin en vuil lag. De grote shock volgde direct, toen we ontdekte dat hier een moeder met vijf kinderen leefden. Wat ons ondanks deze verschrikkelijke omstandigheden bij is gebleven, is de grote glimlach op het gezicht van de kinderen. Geen tablet, geen YouTube en toch die enorme big smile.
We bezochten een oude kathedraal op het topje van de berg. Bij het binnentreden moesten de dames een sjaal op hun hoofd. De kathedraal was prachtig, evenals het uitzicht op onze volgende stop; de oudste en grootste kerk van Tbilisi. Hier liggen de mantels van Jezus en Elisa, geloven de inwoners van de stad.
Er moest ook gegeten worden. Dit deden we op de typisch Georgische manier. We maakten kennis met o.a. de gevreesde khinkali’s.
Eenmaal terug in het kamphuis was tijd voor een late night Bijbelstudie sessie. We behandelden Jesaja 58 en spraken over het liefhebben van God en je naasten als jezelf, met de focus op het helpen van de armen.
Lieve groetjes vanuit Georgië!
Deze maandag begon voor sommigen met een mooie zonsopgang, terwijl anderen nog heerlijk genoten van hun slaap. Nadat iedereen uit zijn slaap ontwaakt was, zijn we de dag begonnen met een heerlijk ontbijt en een mooie dagopening. Toen alles weer opgeruimd was en iedereen er klaar voor was, zijn we in de auto gestapt om aan onze dag te beginnen. Onderweg hebben we nog de benodigde boodschappen bij de supermarkt gehaald en daarnaast is er natuurlijk ook genoeg koek, snoep en chips ingeslagen.
Vervolgens gingen we verder en reden we in totaal 3 uur naar het mooie dorpje Bodbe. Voordat we hier twee kerken bezochten, had één auto nog wat oponthoud door de vele sneeuw. Uiteindelijk kwamen we allemaal veilig aan en hebben we naast dat we de kerken bezochten ook genoten van de sneeuw. Prachtig hoe het landschap daardoor wit wordt en je de schepping dan kan bewonderen.
We reden nog een stukje verder en hebben daarna het dorpje Bodbe zelf bezocht. We werden afgezet en zijn door het dorpje naar een twee kilometer lange stadsmuur gaan wandelen. Om hierop te komen moesten we meerdere trappetjes op en af, wat al glibberend en glijdend gebeurde door de vele sneeuw die ook hier weer lag. Aardig wat groepsleden vonden het dan ook lastig om overeind te blijven. Hierdoor duurde de wandeling langer dan gepland, maar na een mooie groepsfoto gemaakt te hebben kwamen we weer veilig op de grond aan. We hebben wat hondjes geaaid die blaften en gromden, waarna onze chauffeurs weer kwamen aanrijden. Op naar de volgende bestemming, een familie waar we op bezoek mochten komen en waar we mochten aanschuiven aan tafel.
Onze gastheer stond in traditionele kledij al op ons te wachten en verwelkomde ons met een liedje op de padoeri. Enthousiast vertelde hij ons daarna in een authentieke kleine oude schuur hoe Tsjatsja (een Georgische sterke drank) gemaakt wordt en probeerde hij ons over te halen ook een slokje te proberen. Zelf goot hij het zo achterover, maar nadat wij gezien hadden dat er 55% alcohol inzat sloegen de meesten het toch over. We mochten daarna aanschuiven aan een tafel die helemaal vol stond met de meest lekkere gerechten. We dachten dat er al veel stond, maar tijdens het eten werd er alleen nog meer gebracht. Denk aan brood, verschillende groenten, kaaspizza, gebakken aardappels en champignons. De uitschieter was een soort van buikspek die vers van de barbecue kwam en aan grote spiesen op tafel werden gezet. Als afsluiter kregen we een soort van appelflap, gevuld met room. Verzadigd stapten we dan ook weer de auto in, om weer te starten met de weg terug naar het kamphuis.
Na weer een reis van drie uur waren we terug aangekomen op onze thuisbasis, waar we nog tijd hadden om gezellig met elkaar de dag af te sluiten. Enthousiast worden er nog wat spelletjes gespeeld, waarmee deze maandag dan ook tot een einde is gekomen.
Goedemorgen! De zon komt langzaam op, de lucht kleur weer rood en oranje. Alhoewel, velen liggen nog op een oor en zijn de binnenkant van hun oogleden aan het bestuderen. De eerste vroege vogels maken zich klaar om het ontbijt klaar te zetten. Langzaam ontwaken ook de andere reisgenoten en de stilte in de slaapzalen wordt gevuld.
Nu het de 3e ochtend is, weten we inmiddels ook al wat beter met wie we wel een gezellig gesprekje aan kunnen knopen en wie we maar beter met rust kunnen laten. Waar het eerste ontbijt nog wat tammetjes verliep, is het nu een gezellige boel aan tafel. De groep wordt meer en meer gevormd! De verbindingen zijn en worden gelegd, al is Gerben die soms wel eens kwijt. Ach, we doen allen ons best.
De ochtend begonnen we met het overdenken van Jakobus 1:1-12. De boodschap die tot ons kwam is dat we de wijsheid van God mogen en kunnen begeren. Echter hebben wij daarin veel ongeloof. De bede was of God onze ongelovigheid te hulp wilde komen. Tijdens het ontbijt kwamen we tot de ontdekking dat we samen het mooie bedrag van €16.148 hebben opgehaald! Een prachtig bedrag. Het is nog mogelijk om te doneren. Wat zou het mooi zijn als we er een rond bedrag van kunnen maken! Hoe ronder hoe mooier! Deze subtiele uitnodiging is voor onze lezers ;).
Ook het tandenpoetsen vraagt soms enige vorm van creativiteit. We zullen er niet teveel woorden aan wijden, de foto’s spreken wel voor zich.
De urenlange autoritten blijken erg interessant te zijn. De ene keer komt de kletspot tevoorschijn en hebben we diepe gesprekken, waardoor we elkaar beter leren kennen. Een andere autorit zijn we erg fel en vergeten we onze binnenstem te gebruiken. Dan zijn we diep verwikkeld in het spel ‘undercover’. En daar worden we een potje fanatiek van. Dominee, onze chauffeur heeft waarschijnlijk permanente gehoorbeschadiging na deze week. Alhoewel het spel de relatie tussen Gerben en Elisabeth niet ten goede doet. Gelukkig weet Elbert het altijd wel te verbinden. Een terugkerend thema tijdens de lange autoritten zijn de grappen over Staphorst en de Zeeuwen die ons om de oren vliegen. Al moeten we opnieuw vooral Gerben hier de schuld van geven.
Eenmaal op de plek van bestemming aangekomen, werden we verteld dat we een city tour door Tbilisi gingen doen. We werden in 3 groepen verdeeld, m.et behulp van cryptische omschrijvingen moesten we verschillende hoogtepunten opzoeken in de stad en daar een origineel filmpje bij maken. Mooi om zo de cultuur en historie van deze kinderen en het land te leren kennen.
Na afloop stonden de dominee, Goliath en David (uiteraard niet hun echte namen, maar wij vinden dit ontzettend grappig) ons al op te wachten bij de busjes en auto’s. En reden we door naar het dagopvangcentrum. We arriveerden in een kleine ruimte waar alle kinderen al klaar zaten aan de eettafel. Wat waren we blij om een aantal kinderen te zien die we afgelopen zondag ontmoet hadden. Vol enthousiasme sprongen ze op ons af. Vervolgens gingen we met ze eten. Een goed gevulde tafel stond voor ons klaar. Gerben vertelde ons dat voor veel kinderen dit de enige maaltijd van de dag is. De maaltijden zijn daarom goed gevuld met vlees, groenten en fruit.
Na de maaltijd leerden we ze de liedjes ‘head, shoulders’ en ‘read your bible’. We zagen de kinderen genieten en wij genoten met ze mee. Nienke en Elisabeth hadden een knutselwerkje voorbereid. De kinderen kleurden een kleurplaat met 2 biddende kinderen, waar we handjes onder plakten (zie foto’s). Vervolgens speelden we stoelendans, muziek hadden we niet, maar Thirza bleek een uitstekende zanger en leider te zijn. Wat vonden de kinderen het leuk. Als laatste kregen alle kinderen nog een cadeautje. Ook lieten we 2 boodschappentassen achter met cadeautjes. De vrolijkheid van deze kinderen raakten ons, we werden er zelf ook vrolijk van. Toch bleven we achter in een gevoel van onmacht. Deze kinderen vertrokken weer naar hun krotjes, wij waren een van de vele hulpverleners die ze zagen en wij vertrokken weer naar onze luxe. Hoeveel hebben we nu echt kunnen betekenen?
Na het bezoek aan het kinderopvang centrum, brachten onze chauffeurs ons naar het winkelcentrum. Daar gingen we heel culinair eten bij de KFC, smaakt toch altijd weer goed. Eenmaal aangekomen in Manglisi, de plaats waar we verblijven, hebben we een aantal liederen gezongen. Tobias sloot de dag met ons af, van daaruit kregen we de oproep om te blijven vechten voor de kwetsbaren. Na de avondsluiting kwamen de (gevreesde) spelletjes weer op tafel.
‘Zingen daar ik Hem verwacht!’
Zoals intussen de gewoonte is, stond om half 9 het ontbijt weer klaar. Het plan was om lokale gelovigen in het westen van het land te bezoeken maar vanwege de extreme sneeuwval konden we daar niet komen. Op sommige plaatsen is namelijk anderhalve meter sneeuw gevallen!
Nadat we boodschappen hebben gedaan, zijn we naar Gori gegaan. Dit is de geboorteplaats van Stalin. Bij zijn geboortehuis kregen we kort en bondig wat informatie over zijn leven. Al snel raakten we echter verzeild in een heus sneeuwballengevecht met een groep Georgische jongeren. Het kind in ons kwam naar boven en we waren maar moeilijk te stoppen. Dit bleek ook wel in het vervolg van de dag…
Na ongeveer een uurtje rijden kwamen we aan in een dorpje verderop. Hier wilden we een aantal arme mensen bezoeken. In dit dorpje lag al bijna een halve meter sneeuw. Behalve dat het niet bevorderlijk is voor onze reis zorgt het vooral voor de lokale bevolking voor problemen. Zo valt de stroom uit, bevriezen de waterleidingen, kunnen kinderen niet naar school en is iedereen aan huis gebonden. Na wat slippartijen met de bus waar nog wat duw- en trekwerk aan te pas moest komen, kwamen we aan bij het eerste adres. Direct kwam het kind in ons weer naar boven en gingen er meerdere mensen kopje onder in de sneeuw. Maar al gauw sloeg de vrolijke stemming om toen we het huisje binnenstapten. Wat we hier aantroffen maakte diepe indruk op ons. In het huisje ontmoetten we namelijk Foria, een 86-jarige vrijgezelle man die behalve de hulp van de kerk alleen op de wereld is. De omstandigheden waarin hij leeft zijn heel schrijnend. In het kamertje stond een bed met een dun matras en de houtkachel stond flink aan. Omdat de kachelpijp lek was stond het hele kamertje vol rook. Alles was ontzettend vies en de elektriciteit was ook uitgevallen. Na een poosje met hem gepraat te hebben, zongen we hem nog toe. Hij was er duidelijk door geraakt.
Bij het volgende adres stond een vrouw ons op te wachten. In het huisje stonden nog vier kinderen ons op te wachten. Het hele gezin bestaat uit vader, moeder en 5 kinderen. Hun financiële situatie is erg moeilijk. Van de overheid krijgen ze €400,- aan sociale hulp. Daar gaat al €100,- vanaf voor de huur van hun bouwvallige huisje. De vader verdiend nog €300,- per maand met het werk in een kippenstal. Hij werkt hier gemiddeld 53 uur per week. Omgerekend is dit iets meer dan €1,- per uur.
In het volgende huisje woont een gezin met 7 kinderen. Vader en moeder hebben allebei geen werk. De kinderen kunnen wel naar school en worden ook opgehaald voor het kinderdagopvangcentrum. Bij allebei de gezinnen lieten we een tas cadeaus achter. Ook kregen alle drie de adressen een tas boodschappen. De lach die op het gezicht van de kinderen komt zodra ze de tas met cadeaus zien is hartverwarmend en zorgt ook bij ons ook voor een lach.
Toen was het alweer tijd om te eten. Na een spannende tocht komen we al glijdend aan bij een prachtig restaurant waar we met een magnifiek uitzicht op de besneeuwde bergen een overheerlijk diner gebruikten. Zoals intussen gebruikelijk is, was er meer dan genoeg. Het overschot ging in bakjes mee naar huis.
Op de terugweg moesten we nog afscheid nemen van Salomé. Zij heeft ons samen met Merab, David en Salomon de afgelopen dagen kennis laten maken met het land. We hebben het erg gezellig met haar gehad en gaan haar ook als vertaler erg missen. Na de nodige knuffels stappen we weer in de auto en gaan we weer terug naar ons oord. We doen direct de avondsluiting en maken er nog een gezellige avond van.
De dag begon op een bijzondere manier: we mochten een uur langer blijven liggen. Wat een verademing! Na een uitgebreid ontbijt, dat voornamelijk uit yoghurt, yoghurt en nog eens yoghurt bestond, vertrokken we rond 10.30 uur met de bussen richting Tbilisi.
Bij aankomst genoten we wandelend van de warme zon terwijl we op weg waren naar enkele souvenirwinkels. Vervolgens bezochten we een ondergrondse winkel, een prachtige authentieke plek waar een enorme hoeveelheid souvenirs te vinden was. Het was bijna onmogelijk om alles in één keer in ons op te nemen. Bepakt en bezakt zetten we onze wandeling voort en kwamen we bij een indrukwekkende synagoge. Binnen bewonderden we de prachtige beschilderingen op het plafond. We hoorden dat er nog 28 synagogen en ongeveer 4000 joden in Georgië zijn. Als afsluiting zongen we twee Joodse liederen: Shalom Chaverim en Hine Ma Tov. Het was bijzonder om te ervaren hoe zingen, waar dan ook, altijd verbindend werkt.
Na een korte busrit van vijftien minuten kwamen we aan bij Youth for Christ, een dagopvangcentrum voor kinderen. Eliso, een vrouw met een stralende glimlach, verwelkomde ons enthousiast. Haar passie, liefde en energie voor haar medemensen waren hartverwarmend.
We begonnen met een kennismakingsspel, waarna ons een overheerlijke maaltijd werd aangeboden. Overal waar we komen, worden we zo hartelijk ontvangen en is er een overvloed aan eten. Ook hier genoten we van een rijke maaltijd met salades, pasta, gevulde koolbladeren, kaasbrood, chocoladekoekjes en nog veel meer lekkernijen.
Na de maaltijd hielden we ons programma voor de kinderen. We splitsten de groep in twee: een deel knutselde, terwijl de anderen spellen speelden. Improviseren was nodig, want de parachutedoek lag nog in het kamphuis. Maar dat mocht de pret niet drukken! We speelden stoelendans, overgooien met een bal en andere leuke spellen. Wat is het heerlijk om even kind te mogen zijn! Ondertussen maakten de kinderen een knutselwerkje met als thema ‘gebed’. Gerben legde kort uit hoe belangrijk bidden is en waarvoor je allemaal kunt bidden. Daarna verrasten de kinderen ons met hun prachtige zang, een ontroerend moment. Hierna zongen wij als Hollanders nog enkele liederen voor hen. Als afsluiter mochten de kinderen cadeautjes uitkiezen. Dat zorgde voor blije gezichten.
Rond 17.30 uur reden we terug naar het kamphuis. Tijdens de terugreis zagen we de zon ondergaan achter de bergen. Wat een prachtige herinnering aan Gods schepping! Psalm 19 kwam meteen in gedachten: ‘Het ruime hemelrond, vertelt met blijde mond, Gods eer en heerlijkheid!’.
In het kamphuis hielden we een diepgaande en inspirerende bijbelstudie, voorbereid door Djerk, over Jesaja 52. Hierin werd benadrukt hoe belangrijk het is dat de hele wereld over God hoort. De gedachte aan de dominee die gisteren door de sneeuw ploeterde om mensen te bereiken met het Evangelie, maakte dit bijbelgedeelte nog levendiger.
Voor de jongens volgde na de bijbelstudie nog goed nieuws: Goliath had vlees voor hen bereid! Geen tweede uitnodiging nodig; als hongerige wolven stormden ze eropaf en genoten van het smakelijke vlees en de zelfgemaakte saus.
De avond werd traditiegetrouw afgesloten met een paar leuke spelletjes.
Ps.. wist je dat:
En nu is het tijd om te rusten. Welterusten allemaal, en hopelijk tot morgen met een nieuwe blog!
De laatste dag in Georgië was nu toch echt aangebroken. Vanmorgen moesten we weer vroeg uit de veren, kwart over 8 (voor jullie kwart over 5😉) stonden we klaar rond de ontbijttafel. Het was namelijk feest! Inge mocht vandaag 23 jaar worden, wij hebben geprobeerd dit toch te vieren met zingen en een kadootje!
Na het ontbijt vertrokken we naar locatie, Goliath had namelijk een hike gepland in de bergen. Van tevoren deed hij een speech, hij zei dat er tijdens de wandeling wellicht een shortcut zou kunnen zijn, maar hij zei er ook bij dat als hij dit zei, dit alles behalve waar was! En dit bleek echt zo te zijn. Hoewel de omgeving prachtig was ging het niet zo soepel als een normaal wandelingetje in Nederland! De vele sneeuw die nog aanwezig was zorgde voor veel geglij en geslip! (zie foto’s😉) schoenen met grip waren toch wel aan te raden!
Goliath liep ondertussen vooruit en organiseerde spelletjes die hij allemaal bedacht met 1 rolletje tape en touw. De spelletjes waren bedoeld als teambuilding waarbij veel samenwerking te pas kwam.
Zo werden 9 mensen tijdens het 1e spelletje in allerlei rare bochten gewrongen om daarna psalm 23 te moeten opzeggen. Hierna zongen David en Goliath het Georgische volkslied. Tijdens het 2e spelletje moest iedereen door gaten van een spinnenweb kruipen of getild worden, zonder het touw aan te raken, dit ging gepaard met veel moeite en veel gelach. Maar na poging 3 kwamen we er eindelijk veilig doorheen. Bij de 3e stop werden we met de benen aan elkaar vast getaped, terwijl we vast zaten moesten we met zijn allen door het parcour zien te komen, om daarna met z’n allen door een web van touwen te klimmen. Na veel bekvechten en verschillende manieren zijn we er uiteindelijk goed uitgekomen. Daarna kwam nog 1 stop, we moesten over een zogenaamde cliff, door middel van touw en klauw moesten we aan de overkant zien te komen, hier was veel mankracht voor nodig!
Aan het einde van de hike kwamen we uit op een prachtig uitkijkpunt, hier zouden we volgens onze leiders met de kabelbaan naar beneden kunnen gaan. Helaas waren deze niet bruikbaar. Tot de grote teleurstelling van de vermoeide groep moesten we toen een eindje terug lopen, gelukkig kwamen we langs veel eettentjes, en genoten we van een veelzijdige lunch.
Ondertussen waren onze chauffeurs opgehaald om naar de busjes gebracht te worden. Even later kwamen ze aanrijden en konden wemet gevulde maag instappen.
Eenmaal in het kamphuis aangekomen werd er al een bbq voor ons bereid, een lieve man uit de kerk waar we afgelopen zondag waren was door ons geraakt en wilde iets voor ons doen. met zijn allen om de tafel incl onze Georgische vrienden genoten we van zijn gerechten.
Na de maaltijd vroeg de bbq’er ons om nogmaals te zingen, de man werd hier opnieuw door geraakt. Hierna bedankte we onze Georgische vrienden om hun gastvrijheid en liefdevolle manier waarop wij deze week zijn geholpen. we gaven hen kaas, warme sokken en de enige echte Markus stroopwafels!
Tijdens de koffie deden we een evaluatie over deze mooie reis samen met onze gidsen. We zijn dankbaar dat we dit met deze groep mochten doen, we hebben het ervaren als een prachtige en onmisbare reis. We hebben veel geleerd en het is erg indrukwekkend om te zien hoe Kom over en Help hun werk doet voor deze arme mensen.
We hebben de kinderen deze week meegegeven veel te bidden, dit is net zo goed een les voor ons allen, we vergeten zo vaak dat er een God is die ons dit alles geeft. Als Nederlanders willen wij graag iets fysieks voor iemand doen, maar zoals de mensen waar we deze week geweest zijn zeiden: het is als een groot geschenk dat jullie in je vrije tijd zoiets als deze reis voor ons willen doen. Dat is het belangrijkste!
Zoals David het vanavond zei in een stressvolle situatie: Lets pray first! Laten wij dit altijd in onze gedachten meenemen, zowel reisgenoten als lezers.
Na de evaluatie nemen sommige nog een paar uurtjes slaap mee, de meeste kiezen ervoor pas in het vliegtuig te gaan slapen en sluiten deze reis af met een gezellige spelletjes avond.
Nog wat feitjes van deze week:
Al met al hebben we deze week alles behalve spaarzamelijk van deze week genoten😉!
Het is 1.30 uur zaterdagnacht. In Manglisi, het dorp waar het kamphuis staat. is het stil. Maar in het kamphuis waar we verblijven is het een drukte van jewelste. Koffers worden ingepakt, vloeren worden geveegd, ballonnen worden geknapt, vuilniszakken worden gevuld. Om 2.00 uur rijden we voor de laatste keer het terrein af, op weg naar het vliegveld. We doen dat natuurlijk niet, voordat we gezongen hebben voor Berthilde, die vandaag jarig is!
We komen mooi op tijd op het vliegveld aan, we checken in en dan nemen we afscheid van Merab, David en Goliath. Een bijzonder moment! Wat hebben we samen veel beleefd de afgelopen dagen.
Bij de controles verbazen we ons over de onvriendelijkheid van de Georgiërs. Gelukkig hebben we deze week juist heel veel vriendelijke mensen ontmoet!
Het vliegtuig vertrekt keurig op tijd en na wat slapen, puzzelen en Beverbende spelen komen we veilig aan op Amsterdam. We danken de Heere God voor zijn bewaring en deze prachtige reis.
Dan gaat iedereen weer zijn eigen weg, vol herinneringen.
We nemen de woorden mee die we deze week gezongen hebben:
De HEER zal u steeds gadeslaan, opdat Hij in gevaar, uw ziel voor ramp bewaar’; De HEER, ’t zij g’ in of uit moogt gaan, en waar g’ u heen moogt spoeden, zal eeuwig u behoeden.
Volg kom over en help op social media
